طنز از تاياق
شنبه،
ششم اسفند 1384
قانون جنگل دارد به هم مي خورد ، شير که معمولا آهو
و بچه آهو شکار مي کرد تصميم گرفته است که به شکار (مار بوآ) برود و سرو صداهاي زيادي
را نيز براه انداخته است . شير ادعا دارد که ماربوآ حاوي کيسه هاي زهرآگين است و
ممکن است با پرتاب بيموقع آن ، اتمسفر را براي همه خراب کند . البته شير به عقرب
نيز هشدار داده است که مانند مار بوآ عمل نکند ولي او ادعا دارد نيشش از روي
غرض نيست و شير نيز طبيعت او را نپذيرفته است .
نظر ديگر گروهها در جنگل اين است که براي مذاکره به
نزد شير بايد بروند ، روباه و شغال آمادگي خود را اعلام کرده اند ولي
همه به روباه شک ميکنند ، ميگويند روباه اداي شير را در مي آورد و يا به گدايي
از ان بر مي خيزد . يکبار خواست روباه اداي شير را درآورد، همه روباهها را جمع کرد
و به شکار اسب وحشي رفت وخواست آنچه را که از
نحوه شکار ديده بود عملي سازد. دراز کشيد و سرش را روي پاهايش کاملا چسباند
و شروع کرد دمش را بر زمين کوبيدن و براي اطمينان کامل پرسيد که سرو صدايي
دارد ؟ گفتند نه ، گفت بگوييد دارد و ناظران گفتند دارد .
گفت به چشمانم نگاه کنيد خوني است ؟ گفتند نه . گفت
فرض کنيد خوني است . ناظران گفتند عين قيافه شير را به هنگام شکار گرفته ايد . اسب
وحشي نزديک شد و روباه پريد تا مثل شير بر گردن آن نشيند . پريدن همان بود که با
جفتک اسب برزمين کوبيده شد . حالا روباه دريک مخمصه و دوراهي مانده است، اگر
شير به به مار بوآ حمله کند ، روباه ميترسد بي غذا بماند .چون مار جزء بي مهره
گان است يعني استخواني بر جا نمي ماند.
راه دوم اين است که روباه نمي تواند به شير بگويد حمله
نکن ، يعني جرات آنرا ندارد و اصلا ميداند که بي خاصيّت است. تنها راه
عملي اين است که روباه خواهش کند در صورت حمله به يک جانور بي مهره ، در فکر استخوان
براي روباهها باشد تا از گرسنگي نميرند . گوسفندها باور دارند که مذاکرات روباه
در جهت صلح نيست.